زعفران ایران با اشکال متنوع و در عین حال محدودی تولید و به بازار عرضه می شود. در ادامه توضیح مختصری ار انواع رایج ارائه شده است:

نوع نخست زعفران سرگل است كه از زعفران دسته‌اي- در ادامه به آن اشاره خواهد شد- توليد مي‌شود، بدين نحو كه قسمت‌هاي سفيد دسته برش خورده و با استفاده از روش‌هاي الكتريسيته ساكن از قسمت قرمز رنگ جدا مي شود و زعفراني کاملاً قرمز به دست مي آيد كه در زبان انگليسي به آن All-Red (كاملا سرخ) گويند. حداکثر خامه همراه با کلاله در اين نوع 10 درصد است.

امروزه رايج ترين نوع توليدات زعفران، پوشال است. پوشال معمولاً بطور مستقيم در هنگام جدا کردن کلاله از گل بدست مي آيد، بدين ترتيب بدست آوردن آن آسانتر است و قسمت سفيد به همراه گلبرگها از کلاله جدا شده است. اين نوع از زعفران تنها شامل مقدار بسيار كمي از سفيدی است و قسمت سفيد آن بايد 10 تا 20 درصد وزن کل را تشکيل دهد. شايد بدين منظور پوشالي خوانده مي شود كه حالت حجيم و پوشال مانندی داشته و معمولاٌ 2 برابر سرگا فضا اشغال می کند.

نوع بعد شامل قسمت كلاله و خامه، (قسمت سرخ و قسمت سفيد زعفران) است كه در فارسي به آن زعفران دسته‌اي گفته مي‌شود، و در خارج از كشور آن را به عنوان زعفران Bunch (دسته‌اي) يا Red & White (سرخ و سفيد) مي‌شناسند. زعفران دسته ای رايج ترين نوع توليدات سنتی است که هم اکنون نيز در بين کشاورزان علاقمندان بسيار زيادی دارد. بر اساس استاندارد ايران قسمت قرمز در اين نوع زعفران بايد بين 70 تا80 درصد باشد و قسمت ريشه يا كنج آن حدود 20 تا 30 درصد است.

آخرين نوع فراورده های زعفران، کنج يا خامه است. اين نوع از زعفران قسمت سفيد رنگي است که وجه تفاوت زعفران دسته اي با سرگل را تشکيل مي دهد. بر اساس تعريف استاندارد ملي ايران به دليل عدم قرار گيري قدرت رنگدهي کنج در معيار پذيرش وضع شده، عملاٌ اين محصول زعفران خوانده نمي شود.

هر كدام از اين زعفران‌ها ممكن است درجه يك يا دو و مرغوب يا نامرغوب باشند .آنچه كه مسلم است قدرت رنگ‌دهي و كيفيت زعفران دسته به مراتب پايين‌تر از انواع ديگر زعفران است، همين طور از نظر روش خشك كردن چون با تاخير خشك مي‌شود و در واقع بخشي از قدرت رنگ‌دهي‌اش را در طول فرآيند خشك كردن از دست مي‌دهد، كيفيت پايين‌تري دارد. در هنگام مصرف نيز حتماٌ قبل از سائيدن نياز است که مجدداً زعفران دسته را خشک کرد والا سائيده نمي شود.